Η Κωνσταντινούπολη προσφέρει ανεξάντλητες ευκαιρίες εξερεύνησης σε όποιον αποφασίσει να λιώσει τα παπούτσια του και να δοκιμάσει τις αντοχές του σε χιλιόμετρα και ανηφοριές. Το αποτέλεσμα, δικαιώνει πάντα τον τολμηρό!
Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στην Πόλη, πυρήνας της καθημερινότητας ήταν το περπάτημα. Και το παρόν άρθρο εστιάζει στο χρώμα κυρίως των σπιτιών. Γιατί χρώμα βρίσκει κανείς και στα περίφημα σκαλιά του Γαλατά και αλλού,
Χρωματιστά σπίτια λοιπόν στο Sultanahmet, μεταξύ της θάλασσας και της περιοχής του βυζαντινού ιπποδρόμου (δεν υπάρχει, φυσικά ούτε ίχνος από ό,τι γνωρίζουμε για το μέρος όπου έλαβε χώρα η Στάση του Νίκα) ...
... και στο Balat και στο Fener (το Φανάρι, στην ελληνική του ονομασία), με τα κατακόρυφα στενά δρομάκια που ατενίζουν τη θάλασσα, όπου δεσπόζει η Μεγάλη του Γένους Σχολή με το βαθυκόκκινο χρώμα ...
... και στην απέναντι πλευρά, την ασιατική, υπέροχα σπίτια στο προάστιο Kuzguncuk του Üsküdar (το ελληνικό Σκούταρι), με τα πλατάνια, τα νοσταλγικά καφενεία και τις προκλητικές ανηφοριές!
Χρωματιστά απίτια χαμηλά και πολυόροφα, καλοσυντηρημένα και ερείπια, καλόγουστα και κακόγουστα, μικρή σημασία... γιατί το χρώμα της Πόλης δεν εξαντλείται στους τοίχους των σπιτιών. Είναι παντού... στις μυρωδιές, στις γεύσεις, στα χρώματα του δειλινού και της νύχτας, στην ιστορική μας μνήμη... είναι στους ήχους της θάλασσας, των πολυσύχναστων δρόμων, στο κάλεσμα του μουεζίνη και στις σιωπές των χριστιανικών εκκλησιών.
Είναι τόσο απλά το χρώμα της Πόλης... και σε περιμένει να το ξαναδείς την επόμενη φορά!
.jpg)