Βόλτα στο Τορίνο και επίσκεψη στο Αιγυπτιακό Μουσείο - Αύγουστος 2017

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη στο Μεγάλο Αιγυπτιακο Μουσείο στο Κάϊρο, θυμήθηκα το Τορίνο και το αντίστοιχο μουσείο που είχα εξερευνήσει τον Αύγουστο του 2017 στη διάρκεια ενός δεκαπενθήμερου τουρ στη Βόρεια Ιταλία. 

Ανέτρεξα λοιπόν στις παλιές φωτογραφίες και σε αποσπασματικές σημειώσεις και ιδού κάποιες αναμνήσεις μου από τις μεγάλες πλατείες, τις στοές και τις βιτρίνες, τις γέφυρες και τα ωραία εστιατόρια. Και φυσικά, από το ίδιο το Μουσείο!

Δυστυχώς, παρά τον διακαή μου πόθο δεν πρόλαβα να δοκιμάσω την περίφημη σοκολάτα, πράγμα που καθιστά αδήριτη ανάγκη την επανάληψη ενός ταξιδιού με συγκεκριμένη και απαράβατη γευστική στοχοθεσία!

Παρθενική επίσκεψη στη Νέα Υόρκη - Σεπτέμβριος 2025

Η αρχή αυτού του ταξιδιού, δηλαδή η σφοδρή επιθυμία, χάνεται στο βαθύ παρελθόν, τότε που οι πολυήμερες αποδράσεις (χωρίς παιδιά) φάνταζαν εξωπραγματικές. Επειδή όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος αλλάζει τα δεδομένα, και ο χρόνος πλέον υπάρχει και τα παιδιά έχουν περάσει προ πολλού το στάδιο της αναγκαίας μητρικής παρουσία. Άρα, το μόνο που έμενε ήταν ο σχεδιασμός και το απαραίτητο budget!

Αρχικά έπεσε πολλή μελέτη σχετικά με την ιστορία, τη χωροταξία και την ανθρωπογεωγραφία της πόλης και στη συνέχεια, με τη βοήθεια φίλης συνοδοιπόρου, εξοικείωση με το οδικο σύστημα, τα μέσα συγκοινωνίας και τις ενδεδειγμένες ημερήσιες δραστηριότητες που θα έπρεπε να συνδυάζουν λειτουργικά οργανωμένες επισκέψεις και διαδρομές. 

Στη δεκαήμερη παραμονή μας στη Νέα Υόρκη περπατήσαμε εξαντλητικά. 

Επισκεφτήκαμε Μουσεία και Πινακοθήκες και Βιβλιοθήκες. 

Το Μο.Μ.Α.,

το MET (επέλεξα δύο φωτογραφίες: ένα τμήμα μαθητών στο τμήμα μουσικών οργάνων και το "Όραμα του Αγίου Ιωάννη" του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου),

 

την Morgan Library and Museum,

  και την Stavros Niarchos Foundation Library.

 

Επισκεφτήκαμε και εκκλησίες, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου και την ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου.   

Παρακολουθήσαμε το μιούζικαλ Moulin Rouge και εντυπωσιαστήκαμε με τις ατελείωτες ουρές των ανθρώπων που περίμεναν στωικά έξω από τα εκδοτήρια εισιτηρίων (οι άνθρωποι εκεί βλέπουν θέατρο όντως). 

Διασχίσαμε λεωφόρους και πάρκα.

Ανεβήκαμε στην κορυφή του Empire State Building (θυμήθηκα την περίφημη σκηνή με τον King Kong σκαρφαλωμένο εκεί πάνω με την υπέρξανθη Τζέσικα Λαγκ ανά χείρας) και θαυμάσαμε την πόλη αφ' υψηλού. 

Διασχίσαμε τον East River περπατώντας την Manhattan Bridge και είδαμε από κοντά το Άγαλμα της Ελευθερίας.

                       

Ψωνίσαμε σχετικά (ως γυναίκες) λελογισμένα.Αν και υπήρχαν τρομερές ευκαιρίες, πόσα να χωρέσει μια βαλίτσα; 

Τρώγαμε σχετικά οικονομικά αλλά επαρκώς για να συνεχίζουμε ακάθεκτες την επόμενη μέρα. 

Πολύ βοηθητικό υπήρξε το Google Maps με τα εξαρχής καρφιτσωμένα τοπόσημα αλλά και το Citymapper, όπως επίσης απαραίτητες η Revolut για πληρωμές σε τοπίκό νόμισμα χωρίς προμήθεια και η Airalo για esim με δεδομένα αμερικανικού παρόχου.

Δεν χαθήκαμε ούτε στο μετρό ούτε στους δρόμους,

δεν μας έκλεψαν,

δεν φοβηθήκαμε ούτε μια φορά, αυτονόητο όμως ότι κυκλοφορούσαμε με τις τσάντες προφυλαγμένες, σε κεντρικά σημεία και δεν ξενυχτούσαμε εκτός. 

Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, αλλά η Νέα Υόρκη με εντυπωσίασε. Με εντυπωσίασε ως τουρίστρια περιορισμένης χρονικά παραμονής και συγκεκριμένης στοχοθεσίας. 

Θα θυμάμαι τα πανύψηλα κτήρια που ένιωθες ότι θα σκύψουν και θα σε αγγίξουν, τα υπέροχα σπίτια στο Μπρούκλιν που με ξαναγύρισαν στην εποχή της Φράνσις Νόλαν, αγαπημένης "φίλης" των εφηβικών αναγνωσμάτων, τις βιτρίνες (αχ!) της 5ης Λεωφόρου.

Με εντυπωσίασε - πέρα από τα άλλα πολιτιστικά αξιοθέατα - ο τρόπος που αναδεικνύεται η μνήμη της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, από την διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου μέχρι το υποβλητικό Μουσείο. Αυτή τη μέρα την θυμόμαστε όλοι της γενιάς μου, είδαμε ζωντανά στις τηλεοράσεις όσα συγκλονιστικά συνέβησαν.

Αν θα ξαναπήγαινα στη Νέα Υόρκη; Νομίζω ναι. Υπάρχουν ακόμα τόσα να δω, τόσοι δρόμοι να περπατήσω, τόσες παραστάσεις, τόσες εκθέσεις... Από την άλλη μεριά, τόσα άλλα υπέροχα μέρη που περιμένουν να τα εξερευνήσω; Πότε θα προλάβω; Πόσες μέρες έχει ο χρόνος; Πόσα χρόνια έχει ακόμα η ζωή; 

Εξαιρετικά δείγματα κυβισμού στο Μουσείο Černá Madona - Πράγα, Δεκέμβριος 2014

Ο κυβισμός είναι ένα καλλιτεχνικό ρεύμα των αρχών του 20ου αιώνα που αρχικά εντοπίζεται στη ζωγραφική του Pablo Picasso και του George Braque, αν και επεκτάθηκε σύντομα σε όλες τις εικαστικές τέχνες. Η ίδια η λέξη, παραπέμπει στην περιοχή της γεωμετρίας. Οι κυβιστές ενδιαφέρονταν για τα καθαρά ζωγραφικά προβλήματα, αντιδρώντας στο συναισθηματισμό και το διακοσμητικό συμβολισμό άλλων μεταϊμπρεσιονιστών. Οι κυβιστές διάλεγαν γνώριμα μοτίβα, όπως κιθάρες, μπουκάλια, φρούτα, για να μπορούμε να καταλάβουμε τη σχέση ανάμεσα στα διάφορα μέρη και να συνδέουμε τα διάφορα θραύσματα.

Αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη του κυβισμού έπαιξαν η γλυπτική των νέγρων και η τέχνη των πρωτόγονων.  Παράλληλα δυνάμωσε η τάση της καταργήσεως της τρίτης διαστάσεως και της προβολής όλων των σημείων του αντικειμένου στη δισδιάστατη επιφάνεια του μουσαμά, σε τέτοιο τρόπο ώστε το πραγματικό αντικείμενο να παρουσιάζεται ταυτόχρονα από διάφορες οπτικές γωνίες. 

  
Το πρώτο κυβιστικό κτήριο στην Πράγα χτίστηκε το 1912, η οικία της Μαύρης Παναγίας (το ομώνυμο άγαλμα του 17ου αιώνα υπάρχει στο εσωτερικό του) και σήμερα στεγάζει το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών. Εκτίθενται έπιπλα, χρηστικά και διακοσμητικά αντικείμενα... 

και ωραιότατοι πίνακες ζωγραφικής. 

 

Η επίσκεψη μου, μια παγωμένη μέρα του Δεκεμβρίου 2024, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη!

Český Krumlov και Egon Schiele - Πράγα, Δεκέμβριος 2024

Το Τσέσκι Κρουμλόβ είναι μια μικρή πόλη της Τσεχίας, περίπου τρεις ώρες απόσταση από την Πράγα με το λεωφορείο Flixbus. Μετά από χρόνια ανεκπλήρωτης επιθυμίας, πέρσυ τον Δεκέμβριο βρέθηκα εκεί, στον παγωμένο αλλά υπέροχα στολισμένο για τα Χριστούγεννα αυτόν τόπο. 

Το Τσέσκι Κρουμλόβ είναι η δεύτερη σε μέγεθος καστροπολιτεία της χώρας μετά την Πράγα. 

Με (αρκετό) ανηφορικό περπάτημα ανεβαίνει κανείς στο λόφο του κάστρου και θαυμάζει τα πέντε προαύλια, τα μπαρόκ κτήρια με αναγεννησιακές λεπτομέρειες και κυρίως τη θέα προς την παλιά πόλη χτισμένη μέσα στα φιδωτά υδάτινα μονοπάτια του ποταμού Μολδάβα. 

Η παλιά πόλη οργανώνεται γύρω από την πλατεία με την (πανταχού στην Ευρώπη παρούσα) στήλη της πανώλης, μικρά καφέ και εστιατόρια και λίγο πιο πέρα τη γοτθική εκκλησία του Αγίου Βίτου. Ήταν ο τόπος των συγκεντρώσεων, των εκτελέσεων και της πυράς των μαγισσών! Στα πλακόστρωτα δρομάκια βλέπεις μαγαζιά με αναμνηστικά, με κοσμήματα με τον τοπικό ημιπολύτιμο λίθο μολδαβίτη και με μαριονέτες. 

Εξερευνώντας την πόλη, βρέθηκα έξω από το Egon Schiele Art Centrum, μια γκαλερί αφιερωμένη στον Αυστριακό ζωγράφο που έργα του, κυρίως πορτραίτα, είδα για πρώτη φορά στα Μουσεία Leopold και Belvedere της Βιέννης.

Ο Egon Schiele, προστατευόμενος του Klimt, στα μόλις 28 του χρόνια (πέθανε από την ισπανική γρίπη του 1918) άφησε αξιοσημείωτο έργο που χαρακτηρίζεται από εκφραστική και χρωματική ένταση. Στη συγκεκριμένη γκαλερί εκτίθενται τοπία.

       

Το χρώμα των σπιτιών, Σεφσαουέν (Μαρόκο) και Μπουράνο (Βενετία) - Μάρτιος 2025

Το εκτυφλωτικο λευκό των σπιτιών στις Κυκλάδες ήταν και παραμείνει μοναδικό. Ταξιδεύοντας όμως πληθαίνουν οι εικόνες και οξύνονται οι αισθήσεις, άρα πολλαπλασιάζονταιι οι απολαύσεις! 

Τον Μάρτιο του 2025 γνώρισα και περπάτησα σε δύο "χρωματιστές" πόλεις, τόσο μακρινές και διαφορετικές μεταξύ τους. Στη "μπλε πόλη" του Μαρόκου, τη Σεφσαουέν, και στο πολύχρωμο νησί του αρχιπελάγους της Βενετίας, το Μπουράνο. 

Αν και γενικώς ο καιρός με υποστηρίζει στα ταξίδια μου, εκείνη τη μέρα που επισκέφτηκα τη Σεφσαουέν έβρεχε εκνευριστικά. Όλα όσα είχα στο μυαλό μου από ταξιδιωτικούς ιστότοπους ΔΕΝ τα είδα... ούτε ανοιχτά μαγαζάκια ούτε όλα αυτά τα πράγματα που σαγηνεύουν τους τουρίστες απλωμένα στα σκαλάκια των σπιτιών και στα δρομάκια της παλιάς πόλης ούτε πολύ κόσμο. Γι΄αυτό, οι δικές μου φωτογραφίες είναι λίγες (μία, η πιο όμορφη είναι δάνειο από καλό φίλο)! 

Το μπλε χρώμα των σπιτιών της Chefchaouen λέγεται ότι οφείλεται σε εβραίους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί φεύγοντας από την Ευρώπη τη δεκαετία του 1930. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το έκαναν για να συμβολίσουν τον ουρανό και τον παράδεισο, κάποιοι λόγω του ότι το μπλε χρώμα απωθεί τα κουνούπια. Από μια φίλη έμαθα ότι ακόμα και σήμερα στα Δωδεκάνησα το λουλάκι μαζί με τον ασβέστη λειτουργεί σαν φυσική απολύμανση και απωθεί τα μικρόβια που αναπτύσονται από τη μούχλα του χειμώνα. Λίγες μέρες αργότερα βρέθηκα στη Βενετία και, εξερευνώντας τη βόρεια λιμνοθάλασσα, άραξα στο Μπουράνο. Εκεί ο ήλιος ήταν περίλαμπρος, απολογητικός για τις προηγούμενες βροχερές μέρες...και οι βόλτες απολαυστικές!                                                                                        

Σ' αυτό το μικρό νησί λοιπόν οι ψαράδες έβαφαν τα σπίτια τους με χαρακτηριστικά έντονα χρώματα για να τα εντοπίζουν από μακριά επιστρέφοντας και να αράζουν τις ψαρόβαρκές τους ακριβώς απέξω. 

Οι ερμηνείες αφορούν στη γνώση, η χρωματική πανδαισία στην απόλαυση καθεαυτή!

Gallery Courtaud, ένας παράδεισος ιμπρεσσιονισμού - Λονδίνο, Ιανουάριος 2025

Έχοντας επισκεφτεί ακόμη μια φορά την Εθνική Πινακοθήκη, την Εθνική Πινακοθήκη Πορτραίτων και την Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, αναζήτησα κάποιες Πινακοθήκες άγνωστες σε μένα. Κι έτσι ανακάλυψα την Gallery Courtaud, μια συλλογή έργων Τέχνης που στεγαζεται στο Somerset House. 

Μέσα σε ένα μνημειώδες οικοδόμημα επί της οδού Strand ο επισκέπτης περιηγείται σε φωτεινές ψηλοτάβανες αίθουσες και απολαμβάνει έργα αναγεννησιακών και νεότερων καλλιτεχνών, με αποκορύφωμα ιμπρεσσιονιστές και νεοιμπρεσσιονιστές ζωγράφους, Degas, Manet, Van Gogh, Seurat, Toulouse Lautrec, Gauguin, Cezanne, Renoir και Montigliani. 

<>

Κάνοντας επιλογή κάπου 45 από τις άπειρες φωτογραφίες που τράβηξα εκείνη την ημέρα, δημιούργησα ένα σύντομο βίντεο που ελπίζω να σας αρέσει. 

Leiden, μια πανέμορφη, χρωματιστή ανθρώπινη πόλη - Ολλανδία, Ιούλιος 2025

Το Leiden είναι μια πανέμορφη πόλη στη νοτιοδυτική Ολλανδία, χτισμένη σε οικοδομικές νησίδες πάνω σε δαιδαλώδη κανάλια και πλακόστρωτα καλντερίμια, με εμφανή τα σημάδια της παλιάς ευημερίας της, όταν γύρω στον 16ο-17ο αιώνα ήταν ισχυρό κέντρο κατασκευής και εμπορίας υφασμάτων. 

Η έδρα της συντεχνίας βρισκόταν στο κτήριο που σήμερα χαρακτηρίζεται ως Museum De Lakenhal, όπου μπορείς να θαυμάσεις έργα του Ρέμπραντ (πατρίδα του ήταν η πόλη) και του Steen, πορτραίτα των ισχυρών της συντεχνίας και των μεγαλοαστών της εποχής, πίνακες και οπλισμό από την περίφημη αντίσταση στην πολιορκία από τους Ισπανούς το 1574, αλλά και έργα μοντέρνας τέχνης. 

Το κτήριο και αίθουσες, όπου διεξάγονταν οι συνεδριάσεις των ηγετών της συντεχνίας 

Φάσεις της επεξεργασίας του μαλλιού 

Η πολιορκία του Leiden. To 1574 ισπανικός στρατός πολιόρκησε την πόλη για μήνες με αποτέλεσμα να ενσκύψει λιμός με εκατοντάδες θύματα. Ο δήμαρχος Wan der Werf με μια πράξη ύψιστης αυτοθυσίας προσέφερε τον εαυτό του ως τροφή για τους πεινασμένους συμπολίτες του. 

Στον πίνακα αριστερα, του Mattheus Ignatius van Bree (1816) απεικονίζεται το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός. Δεξιά, ο Erwin Olaf Hilversum εστιάζει σε επιπλέον όψεις της πολιορκίας, όπως για παράδειγμα στα θύματα της πανώλης που είχε επίσης χτυπήσει την πολιορκημένη πόλη, παίρνοντας ως μοντέλα ανθρώπους με σύνδρομο Down που χρησιμοποιούν γιαλιά οράσεως, ipods κλπ (2011). 

Στον τεράστιο ναό του αγίου Πέτρου, με μουσειακό πλέον χαρακτήρα, ο επισκέπτης παρακολουθεί σε οθόνες την ιστορία της πόλης και τα σχετικά με την ίδρυση του ονομαστού Πανεπιστημίου. 

Λίγο πιο κάτω τα κτήρια του Πανεπιστημίου και ο Βοτανικός κήπος. 

Παντού κανάλια, ποδήλατα, μύλοι, καφέ και μπυραρίες και πολλοί Έλληνες. Μεταξύ αυτών και παλιοί μαθητές! 

 

Ματιές στο Mo.M.A. (Museum of Modern Art) - Νέα Υόρκη, Σεπτέμβριος 2025

Αν και οι αναρτήσεις μου γενικά αφορούν σε μικρούς και σχετικά "μη δημοφιλείς" χώρους Τέχνης, είναι μεγάλος πειρασμός να μοιράζομαι στιγμές και συναισθήματα που έχω βιώσει σε μεγάλα και διάσημα Μουσεία, όπως στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. 

                                       

Τι να πρωτοθαυμάσει ο επισκέπτης; Από ποιον όροφο να αρχίσει, πού να τελειώσει; Τι να θυμηθεί όταν περάσουν μέρες και μήνες και χρόνια κι έχουν μείνει μόνο οι φωτογραφίες; Να θυμηθεί τον θαυμασμό της στιγμής; Τη χαρά της αναγνώρισης ενός έργου που γνώριζε μόνο από διαβάσματα του παρελθόντος; 

Όταν εμφανίστηκε μπροστά μου "Η εμμονή της μνήμης" (ή "Τα λιωμένα ρολόγια", έτσι το θυμόμουν),  σαν να ξαναέγινα η τριτοετής φοιτήτρια του Χρύσανθου Χρήστου που απομνημόνευε καλλιτέχνες, έργα, τεχνοτροπίες, χρονολογίες, κριτικές και αγωνιούσε πριν ακούσει το όνομά της για την προφορική και ανηλεή εξέταση... 

   Δεν θα ξεχάσω επίσης τις αμέτρητες selfies που έβγαζαν οι επισκέπτες του Μουσείου με φόντο την  "Έναστρη Νύχτα" του Vincent Van Gogh. Ο θρίαμβος της αυταρέσκειας... 

Αν και έχω τα στοιχεία για κάθε έργο που ανεβάζω στην ανάρτηση αυτή, προτιμώ να μην γράψω ονόματα, τίτλους, χρονολογίες και να εστιάσω στα σχήματα, στα χρώματα, στους συσχετισμούς, στη συνολική εικόνα. 

Ο William Turner στην Tate Gallery - Λονδίνο, Ιανουάριος 2025

Τα έργα του William Turner ανέκαθεν με εντυπωσίαζαν. Εξοχές και θάλασσες, άνθρωποι και καράβια, αγροτόσπιτα ή αρχαία κατάλοιπα, λιμάνια και ναυάγια, ήλιος και ομίχλη... και πάντα ένα υπέροχο φως, μια παλέτα φωτοσκιάσεων μοναδική. 

Στην Tate Gallery είχα τη χαρά να περιηγηθώ σε μια μεγάλη συλλογή έργων του Turner. Λίγους πίνακες παραθετω εδώ και κάποιες παραπομπές για το έργο του. 

https://artviews.gr/oi-foteines-chromatikes-diavathmiseis-sta-erga-tou-terner/

Το Λαογραφικό Μουσείο Dar Cherait στην Τοζέρ της Τυνησίας - Μάϊος 2024

Ένα ταξίδι στην Τυνησία συνδυάζει πολλά και ενδιαφέροντα, ειδικά αν πρόκειται για τουρ σε όλη τη χώρα και όχι για επίσκεψη σε μεμονωμένα σημεία. Το βόρειο κομμάτι - αν εξαιρέσουμε τα ερείπια της αρχαίας Καρχηδόνας και το Μουσείο Μπαρντό με υπέροχα ψηφιδωτά - βρίθει ξενοδοχειακών καταλυμάτων σε μια απρόσωπη κατά τη γνώμη και την αισθητική μου τουριστική ανάπτυξη. 

Προχωρώντας προς τον Νοτο περνάς από γραφικά βερβερικά χωριά, με αποκορύφωμα τα σπίτια των "τρωγλοδυτών". 

Βλέπεις ρωμαικά κατάλοιπα (στην πόλη Ελ Τζεμ ένα αμφιθέατρο στην αρχιτεκτονική φόρμα του Κολοσσαίου της Ρώμης με απογοήτευσε όταν έμαθα ότι ΔΕΝ γυρίστηκαν εκεί οι σχετικές σκηνές του "Μονομάχου"). 

Επισκέπτεσαι φυτείες χουρμαδιών και τρως (αγοράζεις κιόλας, ακόμα κι αν δεν θέλεις) ικανοποιητικές ποσότητες χουρμάδων. 

Ψάχνεις με το κυάλι να δεις γυναίκες μόλις σουρουπώσει... 

Στην έρημο κάνεις βόλτα με καμήλα (ωραία εμπειρία) και με τζιπάκι 4Χ4 στους αμμόλοφους, όλα αυτά τα highlights των πρακτορείων. 

Από τα παραπάνω, επέλεξα να παρουσιάσω εδώ το Λαογραφικό Μουσείο Dar Cherait στην πόλη Τοζέρ. 

Ένας πανέμορφος κήπος περιβάλλει το αυθεντικό τυνησιακό αρχοντικό που στεγάζει το Μουσείο. Η είσοδος του σπιτιού είναι καλά κρυμμένη στο βάθος ενός στενού διαδρόμου για λόγους ασφαλείας και ιδιωτικότητας. 

Αμέσως μετά, εντυπωσιακές συλλογές όπλων και χρηστικών αντικειμένων "ντύνουν" τους πλευρικούς τοίχους της μεγάλης σκάλας που οδηγεί στο κυρίως σπίτι. 

Μια εκπληκτική πολυγωνική αίθουσα με ένα παραδοσιακό συντριβάνι στη μέση "βλέπει" τις πλαινές αίθουσες που στεγάζουν ενδιαφέρουσες συλλογές επίπλων, αντικειμένων, υπέροχων ενδυμάτων, αλλά και ομοιώματα ανθρώπων που μιμούνται σκηνές της καθημερινότητας. Το λουτρό, το μαγειριό, μια σχολική αίθουσα, δύο τύποι που παίζουν σκάκι, ένας αργαλειός, η προετοιμασία μιας νύφης ... 

Μια αίθουσα είναι το ιδιωτικό δωμάτιο του εθνικού ποιητή της Τυνησίας Αμπού αλ-Κασέμ ες-Σάμπι

τον οποίο δεν γνώριζα, αλλά αναζήτησα πληροφορίες στο διαδίκτυο. 

Τέλος, πολύ ενδιαφέροντα έργα ζωγραφικής, παραδοσιακής και μοντέρνας, αποτελούν το περιεχόμενο μιας μικρής πινακοθήκης. Μερικά από αυτά μου θύμισαν μοντέρνα δυτική ζωγραφική. 

Πραγματικά, αξίζει μια επίσκεψη κι ένα ποτό στον όμορφο κήπο. 

Ο ποταμός Νείλος: νερά, θεοί, ναοί - Νοέμβριος 2025

Πέρασε πολύς καιρός για να κατανοήσω την "ανάποδη" πορεία των νερών του Νείλου. Βλέποντας τον χάρτη της Αιγύπτου, δεν έβρισκα λογική στο γιατί η Άνω Αίγυπτος ήταν το νότιο κομμάτι και η Κάτω το βόρειο, μέχρι που εμπέδωσα επιτέλους ότι αυτός ο γιγάντιος ποταμός, ο μεγαλύτερος του κόσμου, πηγάζει κάπου στον Ισημερινό και ρέει προς τη Μεσόγειο. Διασχίζει στο πέρασμά του έντεκα χώρες και διαθέτει μια αξιοθαύμαστη χλωρίδα και μια όχι πάντα φιλική στον άνθρωπο πανίδα... 

Η θεοποίηση του Νείλου στα αρχαία χρόνια οφείλεται στον ευεργετικό ρόλο που ανέκαθεν έπαιζε στην οικονομία της χώρας. Αυτά τα γνωρίζουμε ήδη από την σχολική Ιστορία και, ούτως ή άλλως, οι Αιγύπτιοι θεοποιούσαν τα πάντα. Στο πρόσφατο όμως ταξίδι μου και στη διάρκεια των τεσσάρων ημερών της πλεύσης του ποταμόπλοιου από το Κάιρο προς το Ασουάν θαύμασα τους παραποτάμιους ναούς, τους περίτεχνους, τους υπέροχους και μοναδικούς. Και ρούφηξα όσα περισσότερα μπόρεσα να δω, να ακούσω και να μάθω. Δυστυχώς, η βραχεία μνήμη εξασθενεί προϊόντος του χρόνου και καταφύγιο είναι οι φωτογραφίες και οι παραπομπές! 

Οι ναοί στο Καρνάκ (επάνω) και στο Λούξορ (κάτω). 

Εκτός από τις φίρμες στο αιγυπτιακό Πάνθεον (Άμμων, Όσιρις, Ίσιδα κλπ), υπάρχουν ναοί αφιερωμένοι στον Ώρο (γεράκι), στον Σεμπέκ (κροκόδειλο) και σε πάμπολλα είδη του ζωικού βασιλείου. Για κάθε θεό/θεά υπάρχουν καταπληκτικοί μύθοι που, με τον ιδιαίτερο τρόπο των ιερογλυφικών, διεκτραγωδούνται στους τοίχους των ναών. 

Ένας πολύ κατατοπιστικός ιστότοπος είναι αυτός του αιγυπτιακού Υπουργείου Τουρισμού και Αρχαιοτήτων, αρκεί να εντοπίσει κανείς την αγγλική version και να μην πτοηθεί από την αιγυπτιακή γραφή. 

Υστερόγραφο στην τετραήμερη ποτάμια "περιπέτεια": το να κοιμάσαι σε ποταμόπλοιο και να σε νανουρίζει ο ίδιος ο Νείλος είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικό. Είναι μαγικό!