Και ολίγη Γερμανία: Wiesbaden, Mainz και Riesling - Αύγουστος 2023

Η λέξη "bad" μπροστά από το όνομα μιας γερμανικής πόλης σημαίνει ότι εκεί υπάρχουν λουτρά, θερμές και ιαματικές πηγές. Πολλά χρόνια πριν, είχαμε κάνει οικογενειακώς διακοπές στο βαυαρικό Bad Tölz και ακόμα θυμάμαι τις καταπληκτικές πισίνες στο υπόγειο του ξενοδοχείου! Σε μια περίπτωση η λέξη αυτή διπλασιάζεται και το Baden-Baden δεν σημαίνει πόλη με "πιο πολλές πηγές" αλλά "η πόλη Baden στην ευρύτερη διοικητική περιφέρεια του Baden". 

Το καλοκαίρι του 2023 επισκέφτηκα το Wiesbaden, μια μικρή σχετικά πόλη κοντά στη Φρανκφούρτη και με αφετηρία τον κεντρικό της σιδηροδρομικό σταθμό έκανα και αρκετά σύντομα ταξίδια σε γειτονικά μέρη. Ωραίες ημερήσιες εκδρομές επίσης κάναμε με αυτοκίνητο στο δρόμο του Ρήνου περνώντας από το βράχο της Λορελάι 

μέχρι την πανέμορφη Κόμπλεντς, στη συμβολή των ποταμών Ρήνου και Μοζέλα, 

αλλά και στα χωριά της οινοπαραγωγικής περιοχής Rheinhessen που εκτείνεται στα πέριξ του Mainz. 

Αξίζει όμως μια ειδική αναφορά η ίδια η πόλη του Wiesbaden. Πανέμορφα κτίρια σε αρχιτεκτονική μπαρόκ, πολυτελή ξενοδοχεία και ένα εντυπωσιακό καζίνο που σε κάνει να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου σε εκείνο το μακρινό παρελθόν που φάνταζε ανέμελο για τους εστεμμένους και τους Κροίσους του δυτικού κόσμου... 

Πάρκα με ήρεμες γωνιές, λιμνούλες και συντριβάνια, αγάλματα (δεσπόζει αυτό του Φρίντριχ Σίλερ, όπως και στο γειτονικό Mainz) και αριστοκρατικά εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία, όλα πολύ φιλικά σε περιπατητές και ποδηλάτες. 

             

Στην καρδιά της παλιάς πόλης με τα μικρά παραδοσιακά δρομάκια, εντυπωσιακή είναι η κεντρική πλατεία με το Παλάτι της Πόλης που χρησιμεύει σαν έδρα του τοπικού κοινοβουλίου του κρατιδίου της Έσσης, το Παλαιό Δημαρχείο και τη νεογοτθική εκκλησία Marktkirche, ιδιαιτέρως λιτή και απέριττη. 

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου παντού στην περιοχή γιορτάζεται η πρώτη σοδειά της ποικιλίας Riesling. Τόσο στις πλατείες των πόλεων και των χωριών όσο και σε ειδικές εγκαταστάσεις στις όχθες του Ρήνου μπορείς να δοκιμάσεις εξαιρετικά κρασιά σε ποτήρι, κάτι που κάνει αρκετά προσιτή τη συγκεκριμένη - ούτως ή άλλως ευχάριστη - εμπειρία! 

Πανοραμική τέλος εικόνα της πόλης και των αμπελώνων είχα την τύχη να απολαύσω ένα σούρουπο στην κορυφή του λόφου Neroberg. Κι εδώ, οικογένειες, νεαρά ζευγάρια και παρέες φίλων που έπαιρναν ζωογόνες ανάσες μετά από τις καθημερινές υποχρεώσεις. 

Στο "γειτονικό" Mainz δεσπόζουν τα αγάλματα του Σίλερ (είχε δραστηριοποιηθεί στην ευρύτερη περιοχή εκτός των άλλων) και του Γουτεμβέργιου που γεννήθηκε εδώ. 

Στο σχετικό Μουσείο δεν μπήκα, γιατί η συνεισφορά του Γουτεμβέργιου στην πορεία του ανθρώπου είναι στο μυαλό μου κορυφαία χωρίς τις λεπτομέρειες μιας λειτουργικής συσκευής. 

Σε μια ανηφορική διαδρομή βρίσκει ο ταξιδιώτης την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου και θαυμάζει τα υπέροχα βιτρώ του Marc Chagall με το μοναδικο μπλε...

... και φυσικά δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να αγοράσω το μηνιαίο επιτοίχιο ημερολόγιο του 2024. 

Πέρα από όλα αυτά, και μόνο οι άσκοπες βόλτες στα γραφικά δρομάκια, οι δροσερές λεμονάδες, τα μικρά μαγαζιά με τις λεβάντες και τις καρτ ποστάλ αρκούν για να "γράψουν" ανεξίτηλα όμορφες αναμνήσεις.  

Στην έρημο...

Την έννοια "έρημος" για δεκαετίες τη γνώριζα από τη σχολική Γεωγραφία, από τις κινηματογραφικές ταινίες και από τα ταξιδιωτικά ντοκυμαντέρ. Και μου δημιουργούσαν δέος η απεραντοσύνη, τα χρώματα, το ζωικό βασίλειο... Ήταν κάτι πολύ μακρινό, σχεδόν μυθικό! 

Τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες που πάτησα την άμμο της ερήμου τις τελευταίες χρονιές σε δύο ηπείρους. Κι επειδή μάλλον η σχέση μου με το συγκεκριμένο γεωφυσικό φαινόμενο δεν θα έχει συνέχεια, θα καταγράψω εδώ τις αναμνήσεις μου. 

Μάιος 2024, Τυνησία. Μπήκαμε στην έρημο Σαχάρα (πλεονασμός παρεμπιπτόντως,  γιατί σαχάρα σημαίνει έρημος) από την Τοζέρ, μια μικρή πόλη στα σύνορα με την Αλγερία. Η Τοζέρ έχει εκπληκτικές φυτείες από φοινικόδενδρα κι ένα πολύ όμορφο λαογραφικό Μουσείο, το έχω ήδη παρουσιάσει εδώ. Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα και έκανα την πρώτη γνωριμία με μια άσπρη καμηλίτσα με γαλάζια μάτια (όντως!).

Επίσης, για πρώτη φορά συνάντησα τόση προθυμία από τόσους ανθρώπους να σε φωτογραφίσουν, να σου δώσουν αγκαλίτσα την αλεπού της ερήμου κλπ, και μετά να σου ζητούν χρήματα για όλα αυτά! 

Πολύ όμορφη είναι η όαση Νέφτα, με τους φοίνικες, τα τρεχούμενα νερά, τα παραδοσιακά σπίτια και τη γαζέλα που δεσπόζει ψηλά στο λόφο!

Μάρτιος 2025, Μαρόκο. Με διανυκτέρευση σε καταυλισμό στην περιοχή Μεζούργκα, είδα την έρημο στο ηλιοβασίλεμα, στη νύχτα και στην ανατολή. Οι αμμόλοφοι είχαν υπέροχες συμμετρικές καμπύλες και η πορεία με τις καμήλες αξέχαστη, γιατί είμασταν μια  μεγάλη παρέα που ξεσηκώναμε με γέλια και πειράγματα τη γαλήνη του τοπίου. 

Νοέμβριος 2025, Αίγυπτος. Έρημος και πυραμίδες και Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Εδώ ζωντάνεψαν όλα αυτά που τόσα χρόνια μάθαινα και δίδασκα για την αρχαία Αίγυπτο. Το μεγαλείο των τριών γιγαντιαίων ταφικών μνημείων της Γκίζας και η μορφή της μυστηριακής Σφίγγας μέσα στην αμμώδη απεραντοσύνη. Και απέναντι το νέο Μουσείο, με το μνημειακό γρανιτένιο άγαλμα του Ραμσή Β΄ και τους ταφικούς θησαυρούς του Τουταγχαμών.

Το περιβάλλον υποβλητικό, αλλά η υφή της ερήμου απογοητευτική. Δεν είδα τους μαγευτικούς αμμόλοφους της Μεζούργκα, οι καμήλες ήταν αρκετά "δύσκολες" στη διαχείριση και απουσίαζε κάθε έννοια καθαριότητας. Αλλά η μνήμη πρέπει να κρατά πάντα τα όμορφα! 

Ιανουάριος 2026, Ιορδανία. Στην Wadi Rum, την "Κοιλάδα της Σελήνης" ζήσαμε πάλι την εμπειρία της διανυκτέρευσης σε σκηνές και της ενατένισης του αστερόεντα ουρανού μέσα στην απόλυτη σιγαλιά. Ιδιαίτερο σημείο για μένα υπήρξαν οι Επτά Στύλοι της Σοφίας, η εικόνα που χαρακτηρίζει το εμβληματικό βιβλίο του Τόμας Έντουαρντ Λώρενς, του "Λώρενς της Αραβίας". 

Οι βουτιές στους αμμόλοφους με τα οχήματα 4Χ4 όπως και το σαφάρι με τις γουρούνες στην έρημο του Σαρμ Ελ Σειχ τις ίδιες μέρες ήταν από μόνα τους περιπέτειες νεανικής ψευδαίσθησης, παρεϊστικες και αρκετά τουριστικές, που νομίζω ότι έκλεισαν αυτόν τον κύκλο. 

Γη και ουρανός, ανατολή και δύση, η σειρά των καμηλών στον ορίζοντα, οι φωνές των καμηλιέρηδων, οι χαρακτηριστικές κελεμπίες, το ζεστό τσάι, η αίσθηση της άμμου στο στόμα και στα μάτια, η συνειδητοποίηση ότι τελικά αξίζει να ταξιδεύεις... Αυτά και άλλα είναι η δική μου έρημος και είμαι ευτυχισμένη που την έζησα. Διαχρονικά τελικά παραμένουν τα ακούσματα της παιδικής μου ηλικίας από το τσουκμπόξ της ψησταριάς του χωριού...