Το ταξίδι είναι ένας κύκλος, με αρχή, μέση και τέλος. Αρχή είναι ο σχεδιασμός, μέση η απόλαυση και τέλος οι μνήμες, «φυλακισμένες» σε φωτογραφίες και σημειώσεις.
Μετά από αρκετή σκέψη δημιούργησα αυτό το blog. Στις αναρτήσεις μου εστιάζω κυρίως σε μικρά Μουσεία (ή όχι και τόσο μικρά ενίοτε), σε ενδιαφέρουσες χρήσιμες (ή όχι) πληροφορίες, σε περίεργες γεύσεις, σε όμορφες γωνιές για φωτογράφιση...
Αυτά και άλλα θέλησα να μοιραστώ με όσους έχουν το ίδιο μεράκι.
Όταν ο επισκέπτης ολοκληρώσει το πέρασμά του από τα διάσημα τοπόσημα της Κωνσταντινούπολής, την Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, τα ανάκτορα Τοπ Καπί, Ντολμά Μπαχτσέ και Μπεηλέρμπεη στην απέναντι όχθη, όταν κάνει τη θαλασσινή βόλτα του στο Βόσπορο και ένα χαμάμ για την εμπειρία, έρχεται η ώρα να αρχίσει τις άσκοπες βόλτες... και μιλώ εκ πείρας!
Η Κωνσταντινούπολη προσφέρει ανεξάντλητες ευκαιρίες εξερεύνησης σε όποιον αποφασίσει να λιώσει τα παπούτσια του και να δοκιμάσει τις αντοχές του σε χιλιόμετρα και ανηφοριές. Το αποτέλεσμα, δικαιώνει πάντα τον τολμηρό!
Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στην Πόλη, πυρήνας της καθημερινότητας ήταν το περπάτημα. Και το παρόν άρθρο εστιάζει στο χρώμα κυρίως των σπιτιών. Γιατί χρώμα βρίσκει κανείς και στα περίφημα σκαλιά του Γαλατά και αλλού,
αλλά τα πανέμορφα χρωματιστά σπίτια αξίζουν μια αποκλειστική δημοσίευση!
Χρωματιστά σπίτια λοιπόν στο Sultanahmet, μεταξύ της θάλασσας και της περιοχής του βυζαντινού ιπποδρόμου (δεν υπάρχει, φυσικά ούτε ίχνος από ό,τι γνωρίζουμε για το μέρος όπου έλαβε χώρα η Στάση του Νίκα) ...
... και στο Balat και στο Fener (το Φανάρι, στην ελληνική του ονομασία), με τα κατακόρυφα στενά δρομάκια που ατενίζουν τη θάλασσα, όπου δεσπόζει η Μεγάλη του Γένους Σχολή με το βαθυκόκκινο χρώμα ...
... και στην απέναντι πλευρά, την ασιατική, υπέροχα σπίτια στο προάστιο Kuzguncuk του Üsküdar (το ελληνικό Σκούταρι), με τα πλατάνια, τα νοσταλγικά καφενεία και τις προκλητικές ανηφοριές!
Χρωματιστά απίτια χαμηλά και πολυόροφα, καλοσυντηρημένα και ερείπια, καλόγουστα και κακόγουστα, μικρή σημασία... γιατί το χρώμα της Πόλης δεν εξαντλείται στους τοίχους των σπιτιών. Είναι παντού... στις μυρωδιές, στις γεύσεις, στα χρώματα του δειλινού και της νύχτας, στην ιστορική μας μνήμη... είναι στους ήχους της θάλασσας, των πολυσύχναστων δρόμων, στο κάλεσμα του μουεζίνη και στις σιωπές των χριστιανικών εκκλησιών.
Είναι τόσο απλά το χρώμα της Πόλης... και σε περιμένει να το ξαναδείς την επόμενη φορά!
Εκτός από τις βόλτες, τα Μουσεία και τα άλλα αξιοθέατα, ο επισκέπτης μιας πόλης του εξωτερικού, πιστεύω, πρέπει να "επενδύει" και στις γεύσεις, ειδικά αν αυτές συνδυάζονται με τέρψη οφθαλμών... Και εκτός από το φαγητό και το ποτό, εγώ ως ταξιδιώτης πάντα αναζητώ ΤΟΝ καφέ, χωρίς να παραβλέπω το τσάι και τη σοκολάτα, σε παλιά αυθεντικά κτίρια, όπου είναι εφικτό. Σήμερα 1/4/2026, που κάνει πολύ κρύο στην αθηναϊκή πρωτεύουσα, τα ζεστά ροφήματα - και τα συνοδευτικά γλυκά - παρουσιάζονται σ΄αυτό το τελείως αντιτουριστικό blog που απλώς αναπαράγει αναμνήσεις!
Καφές λοιπόν!
Στην Ιταλία,
και στη Γερμανία,
... στην Τσεχία,
και στην Αυστρία,
... στην Ολλανδία το πρόσφατο 2025,
και σε Βρυξέλλες και σε Βουδαπέστη ...
... και στο Παρίσι, στο Δουβλίνο, στη Βαρσοβία...
... στη Βόρεια Αφρική το 2015...
... στην Ισπανία το 2009για ζεστή σοκολάτα και churros...
και στην αγαπημένη Κωνσταντινούπολη, 2009 και 2013, καφές με λουκούμι και τσάι με κιουνεφέ!!! Και κάποια άλλα συνοδευτικά 😉
Η αναζήτηση της ενδιαφέρουσας γεύσης σε καφέ, τσάι και σοκολάτα δεν σταματά. Πρόσφατα αποκτήματα είναι τσάγια και σοκολάτες από το Fortnum and Mason (Λονδίνο, 2025) για γευστικές δοκιμές στις κρύες μέρες της ζωής μας.
Η λέξη "bad" μπροστά από το όνομα μιας γερμανικής πόλης σημαίνει ότι εκεί υπάρχουν λουτρά, θερμές και ιαματικές πηγές. Πολλά χρόνια πριν, είχαμε κάνει οικογενειακώς διακοπές στο βαυαρικό Bad Tölz και ακόμα θυμάμαι τις καταπληκτικές πισίνες στο υπόγειο του ξενοδοχείου! Σε μια περίπτωση η λέξη αυτή διπλασιάζεται και το Baden-Badenδεν σημαίνει πόλη με "πιο πολλές πηγές" αλλά "η πόλη Baden στην ευρύτερη διοικητική περιφέρεια του Baden".
Το καλοκαίρι του 2023 επισκέφτηκα το Wiesbaden, μια μικρή σχετικά πόλη κοντά στη Φρανκφούρτη και με αφετηρία τον κεντρικό της σιδηροδρομικό σταθμό έκανα και αρκετά σύντομα ταξίδια σε γειτονικά μέρη. Ωραίες ημερήσιες εκδρομές επίσης κάναμε με αυτοκίνητο στο δρόμο του Ρήνου περνώντας από το βράχο της Λορελάι
μέχρι την πανέμορφη Κόμπλεντς, στη συμβολή των ποταμών Ρήνου και Μοζέλα,
αλλά και στα χωριά της οινοπαραγωγικής περιοχής Rheinhessen που εκτείνεται στα πέριξ του Mainz.
Αξίζει όμως μια ειδική αναφορά η ίδια η πόλη του Wiesbaden. Πανέμορφα κτίρια σε αρχιτεκτονική μπαρόκ, πολυτελή ξενοδοχεία και ένα εντυπωσιακό καζίνο που σε κάνει να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου σε εκείνο το μακρινό παρελθόν που φάνταζε ανέμελο για τους εστεμμένους και τους Κροίσους του δυτικού κόσμου...
Πάρκα με ήρεμες γωνιές, λιμνούλες και συντριβάνια, αγάλματα (δεσπόζει αυτό του Φρίντριχ Σίλερ, όπως και στο γειτονικό Mainz) και αριστοκρατικά εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία, όλα πολύ φιλικά σε περιπατητές και ποδηλάτες.
Στην καρδιά της παλιάς πόλης με τα μικρά παραδοσιακά δρομάκια, εντυπωσιακή είναι η κεντρική πλατεία με το Παλάτι της Πόλης που χρησιμεύει σαν έδρα του τοπικού κοινοβουλίου του κρατιδίου της Έσσης, το Παλαιό Δημαρχείο και τη νεογοτθική εκκλησία Marktkirche, ιδιαιτέρως λιτή και απέριττη.
Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου παντού στην περιοχή γιορτάζεται η πρώτη σοδειά της ποικιλίας Riesling. Τόσο στις πλατείες των πόλεων και των χωριών όσο και σε ειδικές εγκαταστάσεις στις όχθες του Ρήνου μπορείς να δοκιμάσεις εξαιρετικά κρασιά σε ποτήρι, κάτι που κάνει αρκετά προσιτή τη συγκεκριμένη - ούτως ή άλλως ευχάριστη - εμπειρία!
Πανοραμική τέλος εικόνα της πόλης και των αμπελώνων είχα την τύχη να απολαύσω ένα σούρουπο στην κορυφή του λόφου Neroberg. Κι εδώ, οικογένειες, νεαρά ζευγάρια και παρέες φίλων που έπαιρναν ζωογόνες ανάσες μετά από τις καθημερινές υποχρεώσεις.
Στο "γειτονικό" Mainz δεσπόζουν τα αγάλματα του Σίλερ (είχε δραστηριοποιηθεί στην ευρύτερη περιοχή εκτός των άλλων) και του Γουτεμβέργιου που γεννήθηκε εδώ.
Στο σχετικό Μουσείο δεν μπήκα, γιατί η συνεισφορά του Γουτεμβέργιου στην πορεία του ανθρώπου είναι στο μυαλό μου κορυφαία χωρίς τις λεπτομέρειες μιας λειτουργικής συσκευής.
Σε μια ανηφορική διαδρομή βρίσκει ο ταξιδιώτης την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου και θαυμάζει τα υπέροχα βιτρώ του Marc Chagall με το μοναδικο μπλε...
... και φυσικά δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να αγοράσω το μηνιαίο επιτοίχιο ημερολόγιο του 2024.
Πέρα από όλα αυτά, και μόνο οι άσκοπες βόλτες στα γραφικά δρομάκια, οι δροσερές λεμονάδες, τα μικρά μαγαζιά με τις λεβάντες και τις καρτ ποστάλ αρκούν για να "γράψουν" ανεξίτηλα όμορφες αναμνήσεις.
Την έννοια "έρημος" για δεκαετίες τη γνώριζα από τη σχολική Γεωγραφία, από τις κινηματογραφικές ταινίες και από τα ταξιδιωτικά ντοκυμαντέρ. Και μου δημιουργούσαν δέος η απεραντοσύνη, τα χρώματα, το ζωικό βασίλειο... Ήταν κάτι πολύ μακρινό, σχεδόν μυθικό!
Τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες που πάτησα την άμμο της ερήμου τις τελευταίες χρονιές σε δύο ηπείρους. Κι επειδή μάλλον η σχέση μου με το συγκεκριμένο γεωφυσικό φαινόμενο δεν θα έχει συνέχεια, θα καταγράψω εδώ τις αναμνήσεις μου.
Μάιος 2024, Τυνησία. Μπήκαμε στην έρημο Σαχάρα (πλεονασμόςπαρεμπιπτόντως, γιατί σαχάρα σημαίνει έρημος) από την Τοζέρ, μια μικρή πόλη στα σύνορα με την Αλγερία. Η Τοζέρ έχει εκπληκτικές φυτείες από φοινικόδενδρα κι ένα πολύ όμορφο λαογραφικό Μουσείο, το έχω ήδη παρουσιάσει εδώ. Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα και έκανα την πρώτη γνωριμία με μια άσπρη καμηλίτσα με γαλάζια μάτια (όντως!).
Επίσης, για πρώτη φορά συνάντησα τόση προθυμία από τόσους ανθρώπους να σε φωτογραφίσουν, να σου δώσουν αγκαλίτσα την αλεπού της ερήμου κλπ, και μετά να σου ζητούν χρήματα για όλα αυτά!
Πολύ όμορφη είναι η όαση Νέφτα, με τους φοίνικες, τα τρεχούμενα νερά, τα παραδοσιακά σπίτια και τη γαζέλα που δεσπόζει ψηλά στο λόφο!
Μάρτιος 2025, Μαρόκο. Με διανυκτέρευση σε καταυλισμό στην περιοχή Μεζούργκα, είδα την έρημο στο ηλιοβασίλεμα, στη νύχτα και στην ανατολή. Οι αμμόλοφοι είχαν υπέροχες συμμετρικές καμπύλες και η πορεία με τις καμήλες αξέχαστη, γιατί είμασταν μια μεγάλη παρέα που ξεσηκώναμε με γέλια και πειράγματα τη γαλήνη του τοπίου.
Νοέμβριος 2025, Αίγυπτος. Έρημος και πυραμίδες και Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Εδώ ζωντάνεψαν όλα αυτά που τόσα χρόνια μάθαινα και δίδασκα για την αρχαία Αίγυπτο. Το μεγαλείο των τριών γιγαντιαίων ταφικών μνημείων της Γκίζας και η μορφή της μυστηριακής Σφίγγας μέσα στην αμμώδη απεραντοσύνη. Και απέναντι το νέο Μουσείο, με το μνημειακό γρανιτένιο άγαλμα του Ραμσή Β΄ και τους ταφικούς θησαυρούς του Τουταγχαμών.
Το περιβάλλον υποβλητικό, αλλά η υφή της ερήμου απογοητευτική. Δεν είδα τους μαγευτικούς αμμόλοφους της Μεζούργκα, οι καμήλες ήταν αρκετά "δύσκολες" στη διαχείριση και απουσίαζε κάθε έννοια καθαριότητας. Αλλά η μνήμη πρέπει να κρατά πάντα τα όμορφα!
Ιανουάριος 2026, Ιορδανία. Στην Wadi Rum, την "Κοιλάδα της Σελήνης" ζήσαμε πάλι την εμπειρία της διανυκτέρευσης σε σκηνές και της ενατένισης του αστερόεντα ουρανού μέσα στην απόλυτη σιγαλιά. Ιδιαίτερο σημείο για μένα υπήρξαν οι Επτά Στύλοι της Σοφίας, η εικόνα που χαρακτηρίζει το εμβληματικό βιβλίο του Τόμας Έντουαρντ Λώρενς, του "Λώρενς της Αραβίας".
Οι βουτιές στους αμμόλοφους με τα οχήματα 4Χ4 όπως και το σαφάρι με τις γουρούνες στην έρημο του Σαρμ Ελ Σειχ τις ίδιες μέρες ήταν από μόνα τους περιπέτειες νεανικής ψευδαίσθησης, παρεϊστικες και αρκετά τουριστικές, που νομίζω ότι έκλεισαν αυτόν τον κύκλο.
Γη και ουρανός, ανατολή και δύση, η σειρά των καμηλών στον ορίζοντα, οι φωνές των καμηλιέρηδων, οι χαρακτηριστικές κελεμπίες, το ζεστό τσάι, η αίσθηση της άμμου στο στόμα και στα μάτια, η συνειδητοποίηση ότι τελικά αξίζει να ταξιδεύεις... Αυτά και άλλα είναι η δική μου έρημος και είμαι ευτυχισμένη που την έζησα. Διαχρονικά τελικά παραμένουν τα ακούσματα της παιδικής μου ηλικίας από το τσουκμπόξ της ψησταριάς του χωριού...
Έχοντας ξεκοκαλίσει το Jordan του Lonely Planet και με απόλυτη εμπιστοσύνη στον φίλο και εξαιρετικό ξεναγό Γιάννη Λυμτσιούλη, προσγειώθηκα στο Αμμάν ένα πρωινό του Ιανουαρίου και άρχισε η περιπέτεια του οδοιπορικού στην Ιορδανία. Στην πρωτεύουσα δεν μείναμε πολύ, αλλά πιστεύω ότι αξίζει μια σύντομη μνεία σ' αυτό το blog που εστιάζει ως επί το πλείστον στα πιο "μικρά".
Το Αμμάν είναι δομημένο σε επτά λόφους και σε οκτώ οικοδομικές γειτονιές σε σχήμα κύκλου με ασαφή συχνά όρια. Οι δρόμοι, με εξαίρεση τους λίγους κεντρικούς, είναι στενοί, φιδωτοί και ανηφορικοί, ενώ τα σπίτια στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι χτισμένα με τη χαρακτηριστική ασβεστολιθική πέτρα της περιοχής. Η εικόνα των ασοβάτιστων τουβλόχτιστων σπιτιών του Καϊρου - από την πρόσφατη επίσκεψή μου - έκανε την αντίθεση έντονη. Στις στέγες οι άσπρες δεξαμενές συλλέγουν νερό για τις ημέρες της λειψυδρίας, που είναι πολλές.
Με πρωινό λαμπερό ήλιο η Ακρόπολη έγινε η βάση για την πρώτη αμφιθεατρική εικόνα της πόλης. Πυκνόχτιστες γειτονιές και τζαμιά δίνουν το στίγμα. Έντονη παρουσία έχουν οι Ιορδανικές σημαίες, υψωμένες σε κτίρια ή κρεμασμένες σε μπαλκόνια.
Μια μικρή παρένθεση για τον συμβολισμό της σημαίας που καθιερώθηκε επίσημα το 1928.
Οι τρεις οριζόντιες λωρίδες (μαύρη, άσπρη, πράσινη) αντιστοιχούν στα
χρώματα των τριών χαλιφάτων (κρατικών δομών μετά το θάνατο του Μωάμεθ), των
Αββασιδών, Ομεϋαδών και Φατιμιδών. Το κόκκινο τρίγωνο που από τα αριστερά
ενώνει τις οριζόντιες γραμμές συμβολίζει τη δυναστεία των Χασεμιτών που
βασιλεύει στη χώρα (ως ελέω Θεού Μοναρχία) από το 1921. Τέλος, το λευκό επτάκτινο αστέρι
έχει πολλούς συμβολισμούς, εγώ προτιμώ την "επτάλοφο"
πρωτεύουσα.
Στην Ακρόπολη του Αμμάν περπατάς ανάμεσα στα ερείπια του ρωμαϊκού ναού του Ηρακλή και παρατηρείς σπαράγματα από το άγαλμα του ήρωα.
Στο παρακείμενο μικρό Μουσείο πολύ ενδιαφέροντα είναι μερικά αγάλματα, από γύψο, προερχόμενα από την περιοχή Ain Ghazal. Δεν τα λες όμορφα, αλλά αν σκεφτείς ότι χρονολογούνται γύρω στο 6.500 πΧ, άρα είναι από τα αρχαιότερα στον κόσμο, τα βλέπεις με συμπάθεια...
Λεβάντες πλαισιώνουν το δρόμο προς το τέμενος των Ομεϋαδών, ένα κτήριο με μπλε θόλο και ωραία εσωτερική διακόσμηση που χρησίμευε σαν χώρος υποδοχής των ξένων και των καλεσμένων του χαλίφη.
Η κάθοδος προς το κέντρο της πόλης, μέσα από την ανοιχτή αγορά - εδώ δεν υπάρχουν οι χαρακτηριστικές κλειστές αγορές του μουσουλμανικού κόσμου - οδηγεί στο ρωμαϊκό θέατρο με τον έξυπνο προσανατολισμό, ώστε ο εκτυφλωτικός ήλιος να μην "τυφλώνει" τα μάτια των 6.000 περίπου θεατών. Στα τρία διαζώματα οι άνθρωποι κάθονταν αναλόγως του κοινωνικού τους status, οι άρχοντες στο πρώτο διάζωμα, οι στρατιωτικοί συο μεσαίο και όλοι οι υπόλοιποι στα πιο μακρινά σημεία (κάτι σαν τα βραχάκια στο Ηρώδειο)...
Το θέατρο είναι ακόμα και σήμερα ένας ζωντανός λειτουργικός χώρος, με εκδηλώσεις τοπικού και διεθνούς ενδιαφέροντος. Παρόλα αυτά, ο ελληνικής καταγωγής συνθέτης Γιάννης Χρυσομάλλης επέλεξε την Ακρόπολη για την μεγάλη συναυλία που έδωσε το 2016 στο Αμμάν στο πλαίσο του "Friends of Jordan Festivals". Το video που ακολουθεί είναι "δάνειο" από το διαδίκτυο, σίγουρα δεν ήμουν αυτόπτις και αυτήκοος μάρτυρας στο συμβάν.
Πίσω από τις εισόδους του θεάτρου, σε δύο μικρούς σχετικά χώρους, στεγάζονται δύο Μουσεία: το Μουσείο Λαϊκής Παράδοσης της Ιορδανίας με πάμπολλα χρηστικά αντικείμενα από όλη τη χώρα και το Λαογραφικό Μουσείο Αμμάν με γυναικείες και ανδρικές παραδοσιακές φορεσιές, κοσμήματα και μάσκες των εθνοτήτων που κατοικούσαν στη χώρα.
Για το τέλος άφησα την επίσκεψη και την επακόλουθη αναμενόμενη κραιπάλη σε ένα από τα πιο γνωστά ζαχαροπλαστεία της πόλης, το Anabtawisweets. Ο θρίαμβος του κιουνεφέ και των φρεσκοψημένων μπισκότων!
.jpg)
