Στην έρημο...

Την έννοια "έρημος" για δεκαετίες τη γνώριζα από τη σχολική Γεωγραφία, από τις κινηματογραφικές ταινίες και από τα ταξιδιωτικά ντοκυμαντέρ. Και μου δημιουργούσαν δέος η απεραντοσύνη, τα χρώματα, το ζωικό βασίλειο... Ήταν κάτι πολύ μακρινό, σχεδόν μυθικό! 

Τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες που πάτησα την άμμο της ερήμου τις τελευταίες χρονιές σε δύο ηπείρους. Κι επειδή μάλλον η σχέση μου με το συγκεκριμένο γεωφυσικό φαινόμενο δεν θα έχει συνέχεια, θα καταγράψω εδώ τις αναμνήσεις μου. 

Μάιος 2024, Τυνησία. Μπήκαμε στην έρημο Σαχάρα (πλεονασμός παρεμπιπτόντως,  γιατί σαχάρα σημαίνει έρημος) από την Τοζέρ, μια μικρή πόλη στα σύνορα με την Αλγερία. Η Τοζέρ έχει εκπληκτικές φυτείες από φοινικόδενδρα κι ένα πολύ όμορφο λαογραφικό Μουσείο, το έχω ήδη παρουσιάσει εδώ. Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα και έκανα την πρώτη γνωριμία με μια άσπρη καμηλίτσα με γαλάζια μάτια (όντως!).

Επίσης, για πρώτη φορά συνάντησα τόση προθυμία από τόσους ανθρώπους να σε φωτογραφίσουν, να σου δώσουν αγκαλίτσα την αλεπού της ερήμου κλπ, και μετά να σου ζητούν χρήματα για όλα αυτά! 

Πολύ όμορφη είναι η όαση Νέφτα, με τους φοίνικες, τα τρεχούμενα νερά, τα παραδοσιακά σπίτια και τη γαζέλα που δεσπόζει ψηλά στο λόφο!

Μάρτιος 2025, Μαρόκο. Με διανυκτέρευση σε καταυλισμό στην περιοχή Μεζούργκα, είδα την έρημο στο ηλιοβασίλεμα, στη νύχτα και στην ανατολή. Οι αμμόλοφοι είχαν υπέροχες συμμετρικές καμπύλες και η πορεία με τις καμήλες αξέχαστη, γιατί είμασταν μια  μεγάλη παρέα που ξεσηκώναμε με γέλια και πειράγματα τη γαλήνη του τοπίου. 

Νοέμβριος 2025, Αίγυπτος. Έρημος και πυραμίδες και Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Εδώ ζωντάνεψαν όλα αυτά που τόσα χρόνια μάθαινα και δίδασκα για την αρχαία Αίγυπτο. Το μεγαλείο των τριών γιγαντιαίων ταφικών μνημείων της Γκίζας και η μορφή της μυστηριακής Σφίγγας μέσα στην αμμώδη απεραντοσύνη. Και απέναντι το νέο Μουσείο, με το μνημειακό γρανιτένιο άγαλμα του Ραμσή Β΄ και τους ταφικούς θησαυρούς του Τουταγχαμών.

Το περιβάλλον υποβλητικό, αλλά η υφή της ερήμου απογοητευτική. Δεν είδα τους μαγευτικούς αμμόλοφους της Μεζούργκα, οι καμήλες ήταν αρκετά "δύσκολες" στη διαχείριση και απουσίαζε κάθε έννοια καθαριότητας. Αλλά η μνήμη πρέπει να κρατά πάντα τα όμορφα! 

Ιανουάριος 2026, Ιορδανία. Στην Wadi Rum, την "Κοιλάδα της Σελήνης" ζήσαμε πάλι την εμπειρία της διανυκτέρευσης σε σκηνές και της ενατένισης του αστερόεντα ουρανού μέσα στην απόλυτη σιγαλιά. Ιδιαίτερο σημείο για μένα υπήρξαν οι Επτά Στύλοι της Σοφίας, η εικόνα που χαρακτηρίζει το εμβληματικό βιβλίο του Τόμας Έντουαρντ Λώρενς, του "Λώρενς της Αραβίας". 

Οι βουτιές στους αμμόλοφους με τα οχήματα 4Χ4 όπως και το σαφάρι με τις γουρούνες στην έρημο του Σαρμ Ελ Σειχ τις ίδιες μέρες ήταν από μόνα τους περιπέτειες νεανικής ψευδαίσθησης, παρεϊστικες και αρκετά τουριστικές, που νομίζω ότι έκλεισαν αυτόν τον κύκλο. 

Γη και ουρανός, ανατολή και δύση, η σειρά των καμηλών στον ορίζοντα, οι φωνές των καμηλιέρηδων, οι χαρακτηριστικές κελεμπίες, το ζεστό τσάι, η αίσθηση της άμμου στο στόμα και στα μάτια, η συνειδητοποίηση ότι τελικά αξίζει να ταξιδεύεις... Αυτά και άλλα είναι η δική μου έρημος και είμαι ευτυχισμένη που την έζησα. Διαχρονικά τελικά παραμένουν τα ακούσματα της παιδικής μου ηλικίας από το τσουκμπόξ της ψησταριάς του χωριού...