Στο κάστρο της Πράγας ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει με πολλούς τρόπους. Ο καλύτερος είναι να αξιοποιήσει τα κουράγια του και να ανέβει με τα πόδια για να απολαύσει και τη διαδρομή μέσα από στενά δρομάκια με παραδοσιακά εστιατόρια και μικρά μαγαζάκια.
Στην κορυφή του κάστρου - ένα από τα
μεγαλύτερα της Ευρώπης - βρίσκονται το παλάτι (ένα από αυτά που δεν
ξέχασα ποτέ ήδη από τα μαθητικά μου χρόνια ήταν η «εκπαραθύρωση της Πράγας»,
κάποιοι καημένοι διαπραγματευτές που καθόλου δεν σεβάστηκε ο τότε αυτοκράτορας
και, όπως λέει η λέξη, έδωσε εντολή να τους γκρεμοτσακίσουν – ήταν η αφορμή για
το ξέσπασμα του τριακονταετούς πολέμου), οι ναοί του Αγίου Βίτου και του Αγίου
Γεωργίου με πολύ ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και εσωτερική διακόσμηση.
Αυτό όμως που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η λεγόμενη
«Χρυσή Οδός». Ή αλλιώς, το σοκάκι των αλχημιστών.
Ως αλχημιστές συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε τους «ερευνητές»
που – στα χρόνια του Μεσαίωνα κυρίως – επεδίωκαν τη μετατροπή κοινών μετάλλων
σε χρυσό και την ανακάλυψη του ελιξηρίου της ζωής για την πολυπόθητη αθανασία.
Βέβαια, στο συγκεκριμένο δρομάκι, που σήμερα είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ο επισκέπτης βλέπει κατοικίες (όλες μικροσκοπικές) ανθρώπων λιγότερο «μυθικών».
Ή το μπλέ σπίτι με τον αριθμό 14, κατοικία της χαρτορίχτρας μαντάμ ντε Τεμπ, της κυρίας Ματθίλδης Προύσοβα, με τα μαύρα ρούχα και το καπέλο με φτερά στρουθοκαμήλου. Αυτή ατυχώς (για την ίδια) είχε προβλέψει το τέλος του Ναζιαμού, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να πεθάνει στη διάρκεια μιας όχι και τόσο φιλάνθρωπης ανάκρισης.
Η ιστορία του Κάστρου, του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β των Αψβούργων,
των Αλχημιστών, των Εβραίων της Πράγας και άλλων πραγματικών γεγονότων
παρουσιάζονται με υπέροχη παραμυθιακή προσέγγιση στο βιβλίο του Λέο Περούτς
"Νύχτες κάτω από την Πέτρινη Γέφυρα" που επιμένω να διαβάζω κάθε φορά
πριν, μετά ή στη διάρκεια ενός ακόμα ταξιδιού σ' αυτήν την πανέμορφη πόλη.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου