Αν και οι αναρτήσεις μου γενικά αφορούν σε μικρούς και σχετικά "μη δημοφιλείς" χώρους Τέχνης, είναι μεγάλος πειρασμός να μοιράζομαι στιγμές και συναισθήματα που έχω βιώσει σε μεγάλα και διάσημα Μουσεία, όπως στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Τι να πρωτοθαυμάσει ο επισκέπτης; Από ποιον όροφο να αρχίσει, πού να τελειώσει; Τι να θυμηθεί όταν περάσουν μέρες και μήνες και χρόνια κι έχουν μείνει μόνο οι φωτογραφίες; Να θυμηθεί τον θαυμασμό της στιγμής; Τη χαρά της αναγνώρισης ενός έργου που γνώριζε μόνο από διαβάσματα του παρελθόντος;
Όταν εμφανίστηκε μπροστά μου "Η εμμονή της μνήμης" (ή "Τα λιωμένα ρολόγια", έτσι το θυμόμουν), σαν να ξαναέγινα η τριτοετής φοιτήτρια του Χρύσανθου Χρήστου που απομνημόνευε καλλιτέχνες, έργα, τεχνοτροπίες, χρονολογίες, κριτικές και αγωνιούσε πριν ακούσει το όνομά της για την προφορική και ανηλεή εξέταση...
Αν και έχω τα στοιχεία για κάθε έργο που ανεβάζω στην ανάρτηση αυτή, προτιμώ να μην γράψω ονόματα, τίτλους, χρονολογίες και να εστιάσω στα σχήματα, στα χρώματα, στους συσχετισμούς, στη συνολική εικόνα.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου