Στα δέκα μου χρόνια διάβασα τον "Μάγκα" της Πηνελόπης Δέλτα. Μαζί με τον σκύλο της οικογένειας Βασιωτάκη και με τον φίλο του τον Αράπη περπάτησα κι εγώ στους σκονισμένους δρόμους της Αλεξάνδρειας των αρχών του 20ου αιώνα και έπλασα με τη φαντασία μου αυτή τη "μυθική" πόλη. Αργότερα, η φαντασία εμπλουτίστηκε με τις γνώσεις για την ίδρυσή της, για την περίφημη Βιβλιοθήκη, για την ίδια την Πηνελόπη Μπενάκη-Δέλτα, για τον αγαπημένο Κωνσταντίνο Καβάφη, για τους Έλληνες που μεγαλούργησαν στα μέρη αυτά και αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να φύγουν. Μάλιστα, γνώρισα μερικούς και άκουσα από πρώτο χέρι την ιστορία τους.
Τον Νοέμβριο του 2025 ταξίδεψα στην Αλεξάνδρεια και η φαντασία έδωσε τη θέση της στην πραγματικότητα. Θαύμασα τα υπέροχα νεοκλασικά σπίτια της παραλιακής λεωφόρου. Σιγοτραγούδησα μαζί με τον Γιάννη Κότσιρα "το ένα μου λιμάνι είναι δυτικό, το άλλο το παλιό ανατολικό...", ατενίζοντας τους κυματοθραύστες που σαν να διαχωρίζουν τα νερά του λιμανιού από αυτά της Μεσογείου. Είδα τους φοίνικες, τις πλατείες, τους θορυβώδεις δρόμους...
Επισκέφτηκα την Βιβλιοθήκη, το μοντέρνο κτήριο που αγκαλιάζει μέσα του την άπειρη σοφία του Κόσμου σαν να προσπαθεί να επουλώσει την πληγή που άνοιξε η καταστροφή της αρχαίας "κιβωτού" των εκατοντάδων χιλιάδων παπύρων.
Έψαξα νοερά τον Φάρο, φυσικά γνώριζα ότι δεν υπάρχει πια. Όπως και πολλά από όσα είχα στο μυαλό μου για την πόλη.
Προσπάθησα όμως να δω πέρα και πίσω από τη σημερινή παρηκμασμένη Αλεξάνδρεια και αλήθεια τα κατάφερα. Δεν έμεινε στο μυαλό και την καρδιά μου η ξεφτισμένη επιφάνεια της παλιάς δόξας. Κράτησα αυτό που είχα μέσα μου από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια και πράγματι, "τούτος ο ουρανός ο φθινοπωρινός ήταν ο αυθεντικός ο αλεξανδρινός"!
Δεν θα ήθελα να ξαναπάω, αλλά είμαι σίγουρη ότι κάπου εκεί θα γαβγίζει χαρούμενος ο Μάγκας και λίγο πιο πέρα θα περπατά σκυφτός ο Κωνσταντίνος Καβάφης με τις δια βίου ενοχές και το τεράστιο άχρονο και ασύνορο ταλέντο.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου